Op 30 mei 1884 werd op het Cimétière de Passy in Parijs een man begraven, in een kuil op sectie 1, rij 8 zuid, nummer 3 oost.[1] Deze begraafplaats, tegenwoordig in de schaduw van de Eiffeltoren, ziet eruit zoals we Parijse begraafplaatsen kennen: robuuste grafhuisjes met tierelantijnen, beelden van treurende engelen, en vooral veel sjiek marmer. Hier vond hij zijn laatste rustplaats: Georges Lacambre, de man die België leerde brouwen.
Een van de onderwerpen waar ik graag over schrijf, is de biergeschiedenis van Frankrijk. Hebben ze die daar dan? Jazeker, want tussen alle wijn hebben met name het uiterste noorden (Frans-Vlaanderen en Picardië) en oosten (de Elzas) een brouwtraditie. Ook heeft Parijs heeft eeuwenlang een brouwersgilde gehad. En er was nog een stad, die ik wel eens tegenkwam: Lyon. De zuidelijkst gelegen traditionele bierstad van Europa.
Misschien was het je niet opgevallen tussen alle collabs, biermixen, fruitsaisons en barrel-ge-age’de barley wines, maar het is bockbierseizoen. De traditionele Nederlandse pilsboeren komen weer met hun donkerbruine, best wel smakelijke variant, met in hun kielzog nog wat kleinere brouwers van de oude stempel. Ik had al een keer uit de doeken gedaan hoe bockbier ooit een Duits lentebier was, dat net als pepernoten ieder jaar weer eerder uitkwam, om uiteindelijk een oktoberbier te worden. Dat hebben we dus al behandeld. Nee, ik wou het gaan hebben over historisch bockbiernieuws. Het Franse bockbier is terug. Van de makers van Kronenbourg, hét standaard-saaie pils van Frankrijk.
Af en toe maak ik met dit blog een uitstapje over de grens. Met name in het Franse taalgebied, waar nog van alles over historisch bier te vinden is dat aan de aandacht van bierhistorici ontsnapt lijkt te zijn. Zo vond ik iets in het Belgische blaadje La feuille du cultivateur, uitgegeven in Brussel als een ‘journal d’agriculture pratique’, ofwel: blad voor praktische landbouw.
Black IPA? Bier op portvaten? Champagnebier? De brouwers van tegenwoordig blijven maar nieuwe kruisingen van bierstijlen en andere dranken verzinnen, zo lijkt het. Maar het fenomeen dateert van alle tijden. Neem nou de opening van de ‘Taverne Alsacienne’ op de Hoogstraat in Rotterdam op 24 december 1868, waarvoor men adverteerde met het heuse ‘Bock-Ale uit de Brouwerijen van de Heeren Gruber & Reeb, te Straatsburg.’ (meer…)
We vervolgen onze verkenningstocht door Frankrijk met het hoge noorden. De noordelijkste punt van het land, met Lille, Duinkerken en Calais en omgeving, wordt in Frankrijk maar meewarig bekeken. Als een Fransman aan de departementen Nord en Pas-de-Calais denkt, ziet hij de stereotypen voor zich die in de succesfilm ‘Bienvenue chez les Ch’tis’ uit 2008 zo trefzeker op de hak worden genomen: het is er koud, nat, saai, lelijk, de mensen zijn stug en praten een onverstaanbaar dialect of, nog veel erger, Vlaams. (meer…)
De vorige keer keken we al een beetje naar de biergeschiedenis van Frankrijk. Een land dat nu nog maar twee regio’s kent waar een beetje serieus gebrouwen wordt, beide vlakbij de grens: de omgeving van Lille en de omgeving van Straatsburg. Dit is waar Heineken en Carlsberg/Kronenbourg hun grote fabrieken hebben staan. De derde grote speler van het land, Inbev, heeft niet eens meer een brouwerij in Frankrijk staan: ze exporteren al hun Leffe en Stella vanuit België. Grote afwezige in het huidige Franse brouwwereldje is Parijs. Hoewel daar in de 19e en 20e eeuw aardig wat brouwers zaten, is daar nu niets meer van terug te vinden bovengronds tenminste. (meer…)
En het is weer bokbierseizoen in Nederland. Dat wordt weer dringen bij de bokbierfestivals, intochten met paard en wagen, zelfs complete hindernisparcoursen worden met bokbier afgelegd (in Limburg, waar anders). Maar we laten even het Nederlandse bokbiergetoeter voor wat het is, en we reizen af naar een land waar bokbier alweer jaren een Verloren Bier is: Frankrijk. (meer…)